Therapie - Ronde 1

Chemotherapie kan grote schade aanrichten aan de eetlust, smaakpapillen en gewoon algemene slechte symptomen, alles wat met de darm te maken heeft. Dus... ik probeerde van tevoren mijn gezicht vol te proppen. Ik had in de 2 weken voor de eerste sessie geprobeerd wat broodnodige kilo's aan te komen. Ik realiseerde me niet hoe cortisone naast andere medicijnen me in het koekjesmonster zou veranderen zodra de therapie begon. Ik kon niet stoppen met eten. Blijkbaar krijg je trek van het roken van wiet. Dit was dat in overdrive. Een zorg minder en ik kwam op gewicht.

De zwelling van de lymfeklieren nam de eerste dagen drastisch af en de hoest was verdwenen. Lopen was zwaar. Chronische vermoeidheid door de chemotherapie had me een tijdje op de hielen gezeten. De dutjes hielpen niet. Ik begon te lopen na een behandelingssessie en het was echt een geval van... heel langzaam... Het was vermoeiend.

Ik had mijn gitaar meegenomen, wat enorm bleek te zijn in hoe ik de lange uren omzette in productieve en zeer rustgevende therapie. Ik begon veel dingen op te nemen in GarageBand op de akoestische gitaar van mijn vader, die hij me had geleend. Ik was nooit gefascineerd geweest door klassieke gitaar, maar het spel van Fink uit Berlijn maakte me echt geïntrigeerd om die speelstijl te proberen en mijn vader had een klassieke gitaar en ik had de komende maanden ontzettend veel tijd. Ik stel mezelf doelen, voel me op mijn gemak op de klassieke gitaar, maak vorderingen met het tokkelen en soleren, verhard mijn vingertoppen zodat ik 13-gauge niet vind op een akoestische kronkelige staalsnarige, probeer de Kilimanjaro of instrueer / co-instrueer vervolgens Januari is genoeg geworden met GarageBand om nummers op te nemen waarvoor ik in de loop der jaren veel te lui ben geweest om te schrijven. Gitaar spelen zou helaas ook de tijd vertragen die nodig was om de verzameling verschillende tassen te doordringen die me hopelijk hielpen mezelf terug te vinden. Dus soms duurden de sessies 5-6 uur.

Netflix hielp niet zo veel. Sterker nog, ik voelde me het ergste toen ik alleen maar naar een scherm staarde, in een poging de tijd te doden. Ik realiseerde me ook, dat ik mijn aandacht echt naar binnen moest richten... op signalen van lichaam, geest en ziel. Wat heb ik nodig? Beweging of rust? Is dat honger of buikpijn? Waar moet je wel en niet aan denken? Wat knaagt aan mij? Kijk achter het gordijn. Verbeter die mentaliteit. Ontgiften van gedachten. Vertraag dat hamsterwiel boven. In welke mate kan ik mijn gezondheid beïnvloeden door dit te doen? Mag maar klein zijn. Kan enorm zijn. Waarom risico's nemen? Doe het gewoon.

Nu... met dat gezegd zijnde... te allen tijde gedisciplineerd genoeg zijn en echt luisteren naar dit besef is een ander dier. Netflix is een verleidelijk beestje. Een paar keer klikken op de oude iPad en een hele reeks seizoenen van 'Luther' met Idris Elba spartelde om mijn aandacht. Misschien is er iets dat heeft bijgedragen aan de ziekte. Was het het Epstein-Barr-virus? Was het voeding, roken, drinken, leven in een vervuilde stad, elke dag in het verkeer rijden, deodorant gebruiken, te veel zorgen of mijn verdomde voorouders die nu mijn DNA aantasten. Of het kan gewoon verdomde pech zijn!

Nou, ik kan de andere dingen beïnvloeden, dus ik kan er net zo goed aan beginnen. Ik loop die handschoen om het negatieve naar boven te slepen, de frustraties die over mijn mentale tafel zijn verspreid. Wat dient mij niet? Helemaal niet? Ik vond dit het beste door aan het einde van chemoronde 1 in de natuur te zijn, mijn vaders gang te lopen, luid tegen mezelf te praten en te protesteren, vervlogen argumenten te doorzoeken, met niemand die me kon horen behalve bomen, een vreemde kat of twee , een kudde wilde buffels en soms de geschokte tachtiger tijdens zijn dagelijkse wandeling door het moeras. De wandelingen waren soms 10 minuten. Vermoeiend maar een op de mentale inkeping. Wandelen en een miezerige 50 meter licht licht licht joggen waren mentale en fysieke overwinningen om op voort te bouwen.

Al met al voelde ik me rot toen ik de 1e ronde inging en voelde me rot toen ik na de 1e ronde naar huis ging. Maar er was een merkbare vermindering van de grootte van de lymfen in mijn nekgebied en de irritante hoest was verdwenen!

Helaas heb ik een aantal darmbacteriën opgelopen en koorts waardoor ik een paar dagen in het ziekenhuis moest blijven en een antibioticakuur moest ondergaan. Ik kreeg te horen dat ik naar binnen moest gaan als mijn temperatuur hoger was dan 38,5. Die liep op naar 38,4 en dat mocht ik dan toch lekker thuis blijven. Haha. Niet. Betaald door je rot te voelen. Lesje geleerd. Toch was het ook niet verschrikkelijk. Ik maakte steeds meer kennis met het gulle personeel van Station 82. Het is zeker wat druk op je rug en een opluchting als je weet dat je omringd bent door een goede omgeving. Al was het maar voor even, een praatje met het personeel... gaf je het gevoel mens te zijn en niet helemaal afgesloten.

Maar ik genoot ook met mijn gedachten van de eenzaamheid. Herinneringen en knagende twijfels verwerken, scènes confronteren die lang zijn genegeerd of begraven in ontkenning. Wie ben ik? Wat heb ik tot nu toe gedaan om hier te komen? Zijn er lessen te leren door bepaalde scènes uit het geheugen te confronteren en te doorzien? Het altijd bepalende beeld. Een man met een vrouw en kind, een bedrijf om te runnen, leven en potentieel om te vullen. En emmers vol uitstelgedrag en twijfel en slechte buien. En een kale kop. Ik zou bijna naar binnen gaan, denkend dat ik misschien geluk zou hebben wat de follikels betreft. Nee. Uitvallend als herfstbladeren, een kappersafspraak later, was ik uit eigen beweging bij de Kojak-look aangekomen. Een morele overwinning.

De hersenspelletjes begonnen bij het begin met de dokter die me opnam in het ziekenhuis, een zeer gedetailleerde beschrijving gaf van de komende therapie, en me het gevoel gaf dat dit goed zou komen. Toen ik zei dat ik van plan was binnenkort een tatoeage te laten zetten, zei de dokter dat ik 6-9 maanden moest wachten. Dit deed me volledig geloven dat uiterlijk over 6 maanden het negatieve deel van dit verhaal voorbij zou zijn. (volgende - Ronde 2)